Το σχέδιο Βαρουφάκη για λογαριασμούς ανά ΑΦΜ - από άρθρο του στους Financial Times

Αναδημοσίευση μετάφρασης από το The Press Project

Του Γιάννη Βαρουφάκη στους Financial Times

Ένα παράδοξο κρύβεται στα θεμέλια της Ευρωζώνης . Οι κυβερνήσεις εντός της νομισματικής ένωσης δεν έχουν μια κεντρική τράπεζα να τους υποστηρίζει , ενώ η κεντρική τράπεζα δεν διαθέτει κυβέρνηση να τη στηρίζει.

Αυτό το παράδοξο δεν μπορεί να εξαλειφθεί χωρίς θεμελιώδεις θεσμικές αλλαγές. Υπάρχουν βέβαια κάποια βήματα που τα κράτη μέλη μπορούν να ακολουθήσουν ώστε να βελτιωθούν ορισμένες από τις αρνητικές επιπτώσεις. Εμείς, κατά τη θητεία μου στο ελληνικό Υπουργείο Οικονομικών, μελετήσαμε ένα πλάνο που επικεντρώθηκε στη χρόνια έλλειψη ρευστότητας του οικονομικά συμπιεσμένου δημόσιου τομέα και στις επιπτώσεις που είχε στον πολύπαθο ιδιωτικό τομέα.

Δεδομένης της απουσίας μιας κεντρικής τράπεζας να στηρίξει τις προσπάθειες του κράτους, οι καθυστερήσεις της ελληνικής κυβέρνησης προς τον ιδιωτικό τομέα (άτομα και εταιρείες) ήταν μονίμως αποπληθωριστικές από το 2008. Πράγματι, οι ληξιπρόθεσμες οφειλές - λόγω των σημαντικών καθυστερήσεων στις αποδόσεις των φόρων εισοδήματος, ΦΠΑ, και πληρωμών προς τους προμηθευτές- ξεπέρασαν, σταθερά, το 3# του ΑΕΠ για πέντε χρόνια.

Εν τω μεταξύ, ένα φαινόμενο ανάδρασης αυξάνει τις καθυστερούμενες φορολογικές οφειλές οι οποίες, με τη σειρά τους, να ενισχύουν τον κύκλο της γενικευμένης έλλειψης ρευστότητας. Η απλή ιδέα μας ήταν να καταστεί δυνατή η πολυμερής ακύρωση των καθυστερούμενων οφειλών μεταξύ του δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα χρησιμοποιώντας την υπάρχουσα «web-based» πλατφόρμα πληρωμών από τη φορολογική υπηρεσία.

Μπορούσε να δημιουργηθεί ένας λογαριασμός αποθεματικού, ανά αριθμό φορολογικού μητρώου, στο διαδικτυακό interface της εφορίας και να πιστωθεί με τις ληξιπρόθεσμες οφειλές του κράτους προς το εν λόγω άτομο ή εταιρεία. Οι κάτοχοι αριθμού φορολογικού μητρώου θα ήταν σε θέση να μεταφέρουν πιστώσεις από το λογαριασμό των αποθεματικών τους, είτε προς το κράτος (αντί των πληρωμών φόρου) ή σε οποιοδήποτε άλλο λογαριασμό.

Ας υποθέσουμε, για παράδειγμα, ότι το κράτος οφείλει 1 εκατομμύριο ευρώ σε μια εταιρεία Α που με τη σειρά της οφείλει 30.000 σε έναν εργαζόμενο, συν άλλα 500.000 ευρώ σε μια εταιρία Β την οποία έχει εφοδιάσει με αγαθά και τις υπηρεσίες.

Ο εργαζόμενος και η εταιρεία Β οφείλουν επίσης, 10.000 ευρώ και 200.000 ευρώ, αντίστοιχα, σε φόρους προς το κράτος. Στην περίπτωση αυτή, το προτεινόμενο σύστημα θα επέτρεπε την άμεση ακύρωση τουλάχιστον 210.000 ευρώ που βρίσκονταν σε καθυστέρηση. Ξαφνικά, μια οικονομία όπως η Ελλάδα θα αποκτούσε σημαντικό βαθμό ελευθερίας, στο πλαίσιο της υφιστάμενης ευρωπαϊκής νομισματικής ένωσης.

Σε μια δεύτερη φάση ανάπτυξης που δεν είχαμε το χρόνο να εξετάσουμε σωστά, οι εφαρμογές στα smartphone και στις κάρτες των πολιτών θα μπορούσαν να προσθέσουν έναν βαθμό ευελιξίας και τη διασφάλιση της προσβασιμότητας, καθώς και μια ευρεία υιοθέτηση του συστήματος.

Το προβλεπόμενο σύστημα πληρωμών θα μπορούσε να αναπτυχθεί έτσι ώστε να αντικαταστήσει την πλήρη απουσία από τις αγορές δημοσίου χρέους, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της πιστωτικής κρίσης, όπως αυτή έχει που έχει πλήξει την Ελλάδα από το 2010.

Οι παράγοντες του ιδιωτικού τομέα θα μπορούσαν να επιλέξουν να αγοράσουν πιστώσεις από το διαδικτυακό interface της φορολογικής υπηρεσίας τους , χρησιμοποιώντας τους κανονικούς τραπεζικούς λογαριασμούς τους και να τις προσθέσουν στο λογαριασμό των αποθεματικών τους. Αυτές οι πιστώσεις θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν, για παράδειγμα, μετά από ένα χρόνο για να σβήσουν τους μελλοντικούς φόρους με μια έκπτωση της τάξης του 10%.

Εφόσον οι συνολικές πιστώσεις φόρου καλυφθούν, και το μέγεθος τους είναι απολύτως διαφανές, το αποτέλεσμα θα ήταν μια οικονομικά υπεύθυνη αύξηση της ρευστότητας στην κυβέρνηση και μια γρηγορότερη επιστροφή στις αγορές, όπου η Ελλάδα δεν έχει πρόσβαση.

Όταν παρέδωσα στις 6 Ιουλίου τα ηνία του ΥΠΟΙΚ στον φίλο μου Ευκλείδη Τσακαλώτο, παρουσίασα έναν πλήρη λογαριασμό των έργων, των προτεραιοτήτων και των επιτευγμάτων του υπουργείου κατά τη διάρκεια των πέντε μηνών που βρέθηκα στο γραφείο. Το νέο σύστημα πληρωμών που περιγράφω εδώ ήταν μέρος αυτής της παρουσίασης, αλλά κανένας εκπρόσωπος του Τύπου δεν το κατάλαβε.

Αλλά όταν διέρρευσε μια μεταγενέστερη τηλεφωνική συζήτηση με έναν μεγάλο αριθμό διεθνών επενδυτών που διοργανώθηκε από τον φίλο μου Νόρμαν Λαμόντ και τον Ντέιβιντ Μαρτς, του επίσημου ιδρύματος OMFIF, χορήγησα την άδεια να ακουστούν οι ταινίες ως μια δέσμευση στην απεριόριστη και πλήρη διαφάνεια.

Αν και καταλαβαίνω τον ενθουσιασμό του Τύπου που απορρέουν από τα στοιχεία της εν λόγω συζήτησης, όπως το να χρειαστεί να εξετάσει κανείς ανορθόδοξα μέσα πρόσβασης σε συστήματα του δικού μου υπουργείου, υπάρχει μόνο ένα θέμα που έχει σημασία από άποψη δημοσίου συμφέροντος. Υπάρχει ένας φρικτός περιορισμός της εθνικής κυριαρχίας που επιβάλλει η Τρόικα των δανειστών στους Έλληνες υπουργούς, οι οποίοι δεν έχουν πρόσβαση στις υπηρεσίες των υπουργείων τους, κάτι που είναι καθοριστικό για την εφαρμογή καινοτόμων πολιτικών. Όταν η απώλεια της εθνικής κυριαρχίας, λόγω του μη βιώσιμου δημόσιου χρέους, οι αποδόσεις των πολιτικών έρχονται σε αναντιστοιχία με τα έθνη και τότε ξέρουμε ότι κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο του ευρώ».

Παγίδα φτώχειας το παράλληλο νόμισμα - του Λεωνίδα Βατικιώτη

Συνεχίζοντας τη μικρή παρουσίαση απόψεων για το παράλληλο νόμισμα, μετά από τη συνέντευξη του Γ. Βαρουφάκη που υποστήριξε ότι το πρότεινε σαν "ενεργητική" απάντηση στο κόψιμο της ρευστότητας και το κλείσιμο των τραπεζών, και την παρουσίαση της πρότασης (σε δική μας μετάφραση) όπως πρωτοδημοσιεύτηκε το Φλεβάρη στο διεθνή τύπο από τον Rob Parenteau σαν απάντηση στη λιτότητα που επιβάλλει η Ευρωζώνη, δημοσιεύουμε σήμερα ένα κείμενο του Λεωνίδα Βατικιώτη που δημοσιεύτηκε στα τέλη του Μαΐου, κατά της πρότασης αυτής, τουλάχιστον όπως αυτή προτάθηκε από συντηρητικούς κύκλους (και το Σόιμπλε).

Του ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ (Πριν, 24/5/2015)

Αναδημοσίευση από το site του Λεωνίδα Βατικιώτη

Αδιαπέραστο τοίχο βρήκε μπροστά του ο έλληνας πρωθυπουργός στη σύνοδο κορυφής της Ρίγας στη Λετονία, που τελείωσε προχθές, Παρασκευή το απόγευμα. Ο Αλέξης Τσίπρας προσήλθε στην πρωτεύουσα της Βαλτικής Δημοκρατίας, με την ελπίδα ότι στη συνάντηση που θα είχε εκεί με την γερμανίδα καγκελάριο και τον γάλλο πρόεδρο θα δινόταν μια πολιτική λύση κι έτσι, επί της ουσίας, θα προσπερνούσε τους «θεσμούς» και την «ομάδα των Βρυξελλών». Δεν ήταν η πρώτη φορά που η ελληνική πολιτική ηγεσία προσέβλεπε στο Βερολίνο και το Παρίσι επιδιώκοντας μια πολιτική λύση. Από τις πρώτες ημέρες της νέας κυβέρνησης και με αποκορύφωμα την επίσκεψη του Αλ. Τσίπρα στο Βερολίνο στις 10 Απριλίου το «κρυφό χαρτί» της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας, υποτίθεται πως ήταν η πολιτική συνεννόηση που τελικά θα άνοιγε το δρόμο για την εκταμίευση της δόσης των 7,2 δισ. ευρώ. Κι επανειλημμένες φορές η ελπίδα τους, που ως σημείο αφετηρίας έχει την κοινότητα των συμφερόντων και την δυνατότητα εύρεσης κοινά αποδεκτής λύσης, έχει αποδειχθεί φρούδα! Συνεχίζουν παρόλα αυτά…

Το σημαντικότερο ωστόσο είναι ότι αυτός ο χρόνος δεν κυλάει ουδέτερα στη διελκυστίνδα Ελλάδας – πιστωτών. Όπως φαίνεται στον πίνακα που παραθέτουμε, όλο τούτο το διάστημα το ελληνικό δημόσιο, που δεν έχει εισπράξει ούτε ένα ευρώ από τους πιστωτές κατά παράβαση των όσων προβλέπονταν, έχει καταβάλλει στο ΔΝΤ για την αποπληρωμή του δανείου της πρώτης δανειακής σύμβασης (του 2010) σχεδόν 3,5 δισ. ευρώ. Οι πιστωτές επομένως δεν είχαν καμιά ζημιά, χωρίς όμως το ίδιο να ισχύει για την Ελλάδα που πλήρωσε «πλήρως και εγκαίρως» τις υποχρεώσεις της, σύμφωνα με όσα προβλέπονταν στην απόφαση της Ευρωομάδας της 20^ης Φεβρουαρίου. Λόγω της καταβολής των 3,5 δισ. ευρώ μέχρι σήμερα στους πιστωτές από την τωρινή κυβέρνηση (δεν συμπεριλαμβάνονται, πχ τα 448 εκ. ευρώ που καταβλήθηκαν στις 13 Ιανουαρίου, παρότι κι εκείνο το ποσό βάρυνε απρόβλεπτα τα τρέχοντα δημόσια έσοδα) η συγκέντρωση για παράδειγμα των 2,34 δισ. ευρώ που απαιτούνται για την καταβολή των συντάξεων γίνεται μετά κόπων και βασάνων. Ενώ, όλες οι υπηρεσίες του δημοσίου κι ειδικότερα οι πιο ευαίσθητες, όπως τα νοσοκομεία, έρχονται αντιμέτωπες πλέον με την «παύση παραδόσεων» των προμηθευτών τους, που είναι η δική τους αντίδραση στην παύση πληρωμών του δημοσίου. Για να μην πούμε βέβαια πως τα 3,5 αυτά δισ. που δόθηκαν στους πιστωτές θα μπορούσαν να είχαν χρηματοδοτήσει την 13^η σύνταξη… Εν ολίγοις, ο χρόνος κυλάει σε όφελος των πιστωτών που βλέπουν την κυβέρνηση να στραγγίζει για λογαριασμό τους και τα τελευταία ρευστά του δημοσίου, θυσιάζοντας μάλιστα σε αυτό το βωμό πολύ γρήγορα το πολιτικό της κεφάλαιο, όπως συνέβη με την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου που αφορούσε την μεταφορά στην Τράπεζα της Ελλάδας των ρευστών διαθεσίμων των νομικών προσώπων του δημοσίου.

Στο παράλληλο, πληθωριστικό νόμισμα προτείνεται να δίνονται οι αυξήσεις σε μισθωτούς και συνταξιούχους

Κάποτε όμως και τα ρευστά διαθέσιμα τελειώνουν, δημιουργώντας το ερώτημα πώς θα γίνονται στο εξής οι πληρωμές του χρέους, δεδομένης της χρηματοδοτικής ξηρασίας που έχει επέλθει. Κι εδώ οι δανειστές έχουν λύση, η οποία μάλιστα ζυμώνεται μήνες τώρα στην κοινή γνώμη και τα επιτελεία. Η λύση είναι το διπλό νόμισμα, δηλαδή μαζί με το ευρώ η παράλληλη κυκλοφορία ενός επιπλέον νομίσματος υπό την μορφή υποσχετικής. Η πρώτη φορά που εισήχθη επίσημα στη δημόσια συζήτηση ήταν από την Ντόιτσε Μπανκ, ακριβώς πριν 3 χρόνια, όταν στο ενδιάμεσο των δύο εκλογών η προοπτική μιας εκλογικής επιτυχίας του ΣΥΡΙΖΑ δημιουργούσε ανησυχίες για την αποπληρωμή του χρέους, έστω, σε όσους δεν θέλουν να αφήνουν τίποτε στην τύχη.

Ένα επίκαιρο εναλλακτικό χρηματοδοτικό εργαλείο για την Ελλάδα (παράλληλο νόμισμα, IOUs ή TANs) - Rob Parenteau

Παρουσιάζουμε παρακάτω σε δική μας μετάφραση την πρόταση του γνωστού οικονομολόγου Rob Parenteau, σχετικά με την έκδοση παράλληλου νομίσματος (IOU ή TAN), που προτείνεται ως μέθοδος αντιμετώπισης της πολιτικής λιτότητας που επιβάλλεται από την Ευρωζώνη. Το κείμενο που δημοσιεύτηκε το φεβρουάριο, γίνεται σήμερα εξαιρετικά επίκαιρο, μετά την αποκάλυψη του Γ. Βαρουφάκη, ότι μια τέτοια λύση είχε προταθεί από αυτόν στην κυβέρνηση, σαν απάντηση στον εκβιασμό της ΕΚΤ με το κόψιμο της ρευστότητας και το κλείσιμο των τραπεζών. Η μετάφραση αποτελεί συμβολή της Επιτροπής Αγώνα στη σοβαρή συζήτηση των προβλημάτων του αγώνα ενάντια στα μνημόνια που επιβάλλονται από ΕΕ - Ευρωζώνη και ΔΝΤ, συζήτηση αναγκαία για τη συγκρότηση εναλλακτικών πολιτικών. Θα αναδημοσιεύσουμε αμέσως μετά και άρθρα - απαντήσεις στις σχετικές προτάσεις.

__________________________________________________________
Γιάνη, πάρε ένα TAN: Ένα επίκαιρο εναλλακτικό χρηματοδοτικό εργαλείο  για την Ελλάδα*

Rob Parenteau, CFA, ιδιοκτήτης του MacroStrategy Edge και επιστημονικός συνεργάτης του The Levy Economics Institute

Αναδημοσίευση (σε μετάφραση της Επιτροπής Αγώνα Κηφισιάς) από το http://neweconomicperspectives.org/2015/02/get-tan-yanis-timely-alternative-financing-instrument-greece.html

Η πρόσφατη εκλογή ενός κόμματος σαφώς ενάντια στη λιτότητα στην Ελλάδα έχει ανατρέψει την επικρατούσα πολιτική συναίνεση στην Ευρωζώνη, και έθεσε μια σειρά από ζητήματα που έχουν παραμείνει αγνοημένα ή σε καταστολή σε πολιτικούς κύκλους. Η επεκτατική δημοσιονομική εξυγίανση έχει αποδειχθεί σε μεγάλο βαθμό απατηλή. Η δυσκολία της επίτευξης αύξησης του ΑΕΠ, με την ταυτόχρονη επίτευξη στόχων πρωτογενούς δημοσιονομικού πλεονάσματος είναι πολύ εμφανής στην Ελλάδα. Η αποφυγή ταχέως αυξανόμενου δημόσιου χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ έχει συνεπώς αποδειχθεί πολύ δύσκολο. Ακόμη και αν η αριθμητική της αποφυγής της παγίδας του χρέους μπορεί να λειτουργήσει, η άνοδος των κομμάτων της αντιπολίτευσης στην Ευρωζώνη δείχνει ότι υπάρχουν ακόμη τα πολιτικά όρια της δημοσιονομικής εξυγίανσης. Η φύση, σαν σχήμα Πόντσι, της αναζήτησης νέων δανείων, προκειμένου να εξυπηρετηθούν προηγούμενες υποχρεώσεις χρέους, ειδικά ενώ το ονομαστικό εισόδημα μειώνεται, είναι ένα τρίτο θέμα που έθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ, και αυτό είναι εκείνο που όρισε την αρχική του θέση της απόρριψης οποιασδήποτε επέκτασης του τρέχοντος προγράμματος διάσωσης.

Η Τρόικα έχει απαντήσει σε αυτά τα σημεία, με την αγνόηση της ουσίας αυτών των άμεσων προκλήσεων στην προτιμώμενη προσέγγιση τους, καθώς και με τη σκλήρυνση της διαπραγματευτικής της στάσης. Το ανοικτό αίτημα του ΣΥΡΙΖΑ για μείωση του χρέους, που βασίζεται εν μέρει στην αναγνώριση των παραπάνω σημείων, έχει απορριφθεί με συνοπτικές διαδικασίες. Επιπλέον, η ΕΚΤ ανακοίνωσε ότι κατά την εκτίμησή της, η Ελλάδα δεν έχει συμμορφωθεί με τους όρους της τελευταίας συμφωνίας διάσωσης, έτσι ώστε η ΕΚΤ δε θα δέχεται πλέον τα ελληνικά ομόλογα ως εγγύηση για ρευστότητα που παρέχεται στις ελληνικές τράπεζες. Αυτό αφήνει το ελληνικό τραπεζικό σύστημα να βασίζεται στις διευκολύνσεις επείγουσας παροχής ρευστότητας (ELA) της ΕΚΤ, η οποία μπορεί να κοπεί με προειδοποίηση δύο εβδομάδων μετά από ψήφο της πλειοψηφίας των δύο τρίτων της ΕΚΤ. Αν η προθεσμία της 28^ης Φεβρουαρίου για την επέκταση του υφιστάμενου προγράμματος διάσωσης δεν τηρηθεί ή αναβληθεί με οποιονδήποτε τρόπο, η Ελλάδα είναι πιθανό να αντιμετωπίσει δυσκολίες χρηματοδότησης. Ακόμη και αν ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να βρει κάποιο είδος του δανείου-γέφυρα, μεγάλες πληρωμές δόσεων χρέους εκκρεμούν αυτό το καλοκαίρι.

Η πυρηνική επιλογή της εξόδου από την Ευρωζώνη υπάρχει, αν και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έκανε καμπάνια με αυτή τη ρητή απειλή, ούτε οι δημοσκοπήσεις των Ελλήνων πολιτών έχουν μέχρι σήμερα υποστηρίξει την εν λόγω έξοδο. Η πραγματοποίηση μιας εξόδου θα ήταν πιθανόν να επιβάλει ακόμα σκληρότερες συνθήκες για τους Έλληνες πολίτες βραχυπρόθεσμα. Η απότομη πτώση του νεοεισαχθέντος νομίσματος θα μπορούσε να αυξήσει σημαντικά το κόστος των εισαγόμενων εμπορευμάτων. Στην περίπτωση της Ελλάδας, με τα καύσιμα, τα τρόφιμα και τα  φάρμακα να αποτελούν ένα μεγάλο μερίδιο της δαπάνης για εισαγωγές, αυτό δεν είναι ασήμαντο θέμα. Το τραπεζικό σύστημα θα μπορούσε να παραλύσει με απόσυρση των καταθέσεων και με αφερεγγυότητα. Συμβάσεις χρέους που δεν κυβερνώνται από το ελληνικό δίκαιο, δε θα μπορούσαν να μετατραπούν στο νέο νόμισμα, κάτι που θα μπορούσε να οδηγήσει είτε σε χρεοκοπία, είτε σε ένα πολύ βαρύ κόστος εξυπηρέτησης. Και στις 2 περιπτώσεις, η Ελλάδα πιθανότατα θα έβλεπε την εξωτερική χρηματοδότηση ουσιαστικά να κλείνει για κάποιο χρονικό διάστημα. Η έξοδος από το ευρώ είναι μια επιλογή, αλλά όχι χωρίς σημαντικό εκ των προτέρων πολιτικό και οικονομικό κόστος.

Το έργο για τα κόμματα κατά της λιτότητας, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, γίνεται έτσι ακροβασία – πως δηλαδή να βγεις από τη λιτότητα χωρίς έξοδο από το ευρώ. Ελλείψει επαρκούς βελτίωσης στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, ή μιας σημαντικής μετατόπισης των δαπανών επενδύσεων νοικοκυριών και επιχειρήσεων σχετική με τους επιδιωκόμενους στόχους εξοικονόμησης, πρέπει να αποκατασταθεί σε κάποιο βαθμό η δημοσιονομική αυτονομία, για να επιτευχθεί αύξηση του εισοδήματος (και ως εκ τούτου η δυνατότητα εξυπηρέτησης του χρέους). Η ακόλουθη απλή πρόταση εισάγει ένα εναλλακτικό μηχανισμό χρηματοδότησης της κυβέρνησης, μαζί με τα μέτρα για την ελαχιστοποίηση του κινδύνου κατάχρησης αυτού του μηχανισμού, η οποία μπορεί να επιτύχει αυτή την ακροβασία.

Για να επιτευχθεί αυτή η επιστροφή στην ανάπτυξη μέσω της αύξησης της δημοσιονομικής αυτονομίας, ένα εναλλακτικό κοινό χρηματοδοτικό μέσο θα μπορούσε να υιοθετηθεί μονομερώς. Η κυβέρνηση θα μπορούσε να εκδώσει Πιστοποιητικά Προσδοκώμενων Απαιτήσεων (Τax Αnticipation Νotes - TAN) (σ.σ. για ευκολία θα υιοθετήσουμε παρακάτω την έκφραση «υποσχετικές» του Λεωνίδα Βατικιώτη) για τους δημόσιους υπαλλήλους, τους προμηθευτές της κυβέρνησης και δικαιούχους πληρωμών από την κυβέρνηση. Αυτές οι υποσχετικές, που είναι ένα πολύ γνωστό όργανο των δημοσίων οικονομικών και χρησιμοποιούνται από πολλές κυβερνήσεις πολιτειών στις ΗΠΑ, θα μπορούσαν να έχουν τα ακόλουθα χαρακτηριστικά:

1. Μηδενικό τοκομερίδιο: Καμία πληρωμή τόκων δεν θα οφείλεται στον κάτοχο του ΤΑΝ
2. Εις το διηνεκές (Perpetual): Δεν θα υπάρχει ημερομηνία λήξης που θα απαιτούσε την εξόφληση του κεφαλαίου, πράγμα που σημαίνει ότι τα TANs δεν θα αυξήσουν το δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ, όπως ακριβώς η έκδοση χρεογράφων «εις το διηνεκές» από τις τράπεζες μετράει σαν ίδια κεφάλαια των τραπεζών που τους βοηθούν να καλύπτουν τις κεφαλαιακές τους απαιτήσεις
3. Μεταβιβάσιμα: Μπορούν να πωληθούν σε τρίτους, στις ανοικτές αγορές, όπως είναι τα ανώνυμα ομόλογα
4. Θα γίνονται αποδεκτά με ισοτιμία 1 ΤΑΝ = 1 Ευρώ από την κυβέρνηση για το διακανονισμό των φορολογικών υποχρεώσεων του ιδιωτικού τομέα.

Κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης του προϋπολογισμού δαπανών της κυβέρνησης, τα TANs θα μπορούσαν να διανεμηθούν ηλεκτρονικά στους τραπεζικούς λογαριασμούς των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών που δικαιούνται πληρωμή, χρησιμοποιώντας ένα κρυπτογραφημένο και ασφαλές σύστημα συναλλαγών. Επειδή υπάρχουν μεγάλες καθυστερήσεις των ληξιπρόθεσμων κυβερνητικών οφειλών, ενώ υπάρχουν και μεγάλα ποσά ληξιπρόθεσμων φόρων, τα TANs θα βρουν έτοιμη αποδοχή. Ουσιαστικά, η κυβέρνηση θα τιτλοποιήσει τις μελλοντικές φορολογικές υποχρεώσεις των πολιτών της, και θα δημιουργήσει κάτι που ισοδυναμεί με πίστωση φόρου. Αυτή η πίστωση φόρου δεν θα υπολογίζεται ως υποχρέωση στον ισολογισμό της κυβέρνησης (τα Βρετανικά consols ήταν ένα ιστορικό παράδειγμα γι αυτό), και δε θα απαιτήσει μια σειρά μελλοντικών πληρωμών τόκων - πληρωμή που θα μπορούσε να αυξήσει τη δημοσιονομική δαπάνη, και ως εκ τούτου, τα δημοσιονομικά ελλείμματα, σε μελλοντικούς προϋπολογισμούς. Οι κυβερνήσεις που εκδίδουν TANs θα μπορούσαν έτσι να συνεχίσουν τα επεκτατικά δημοσιονομικά σχέδια που απαιτούνται για να επαναφέρουν τις οικονομίες τους σε μια μεστή διαδρομή αύξησης της απασχόλησης.

Βαρουφάκης: Πρότεινα IOU και κούρεμα ΕΚΤ αλλά μειοψήφισα

Αναδημοσίευση από το Euro2day

Εισήγηση του πρώην ΥΠΟΙΚ να εκδοθεί παράλληλο νόμισμα και να κουρευτούν τα ομόλογα της ΕΚΤ αποκαλύπτει ο ίδιος σε συνέντευξή του. Υποστηρίζει ότι το έθεσε στην κυβέρνηση αλλά δεν βρήκε στήριξη. Είχε οργανωθεί ομάδα εξέτασης του Grexit.

Σκεφτόμουν από την αρχή το Grexit παραδέχεται ο Γιάνης Βαρουφάκης σε συνέντευξή του στο Newstatesman, ενώ λέει ότι υπήρχε ομάδα 4-5 ατόμων που εξέταζε το ζήτημα. Μάλιστα αποκαλύπτει ότι είχε εισηγηθεί να εκδώσει η χώρα παράλληλο νόμισμα (IOU) αλλά και να κουρευτούν τα δάνεια της ΕΚΤ σε περίπτωση που οι δανειστές τολμούσαν να κλείσουν τις τράπεζες

Όπως λέει έθεσε το θέμα στην κυβέρνηση αλλά μειοψήφησε (σε έξι υπέρ τάχθηκαν… δύο) και γι’ αυτό προχώρησε στα capital controls.

Σύμφωνα με τον κ. Βαρουφάκη, από την αρχή των διαπραγματεύσεων, οι πιστωτές εν ολίγοις του ξεκαθάρισαν πως είτε θα δεχθεί τη συμφωνία ή η συμφωνία είναι νεκρή, σημειώνοντας παράλληλα πως ενώ η ελληνική πλευρά παρουσίαζε τα στοιχεία που της ζητούνταν (όπως π.χ. τη δημοσιονομική κατάσταση της Ελλάδας, τα στοιχεία για τις κρατικές οντότητες) και ανέπτυσσε τα σχέδιά της για τον ΦΠΑ, οι πιστωτές απέρριπταν τις προτάσεις χωρίς όμως να δίνουν κάποια δική τους εναλλακτική. «Στη συνέχεια, πριν προλάβουμε να συμφωνήσουμε μαζί τους για τον ΦΠΑ, θα άλλαζαν θέμα και θα πήγαιναν στις αποκρατικοποιήσεις».

Όπως ανέφερε, είχε προτείνει στην τρόικα να συμφωνήσουν σε τρεις-τέσσερις σημαντικές μεταρρυθμίσεις στις οποίες όλοι θα συμφωνούσαν, όπως για παράδειγμα το φορολογικό σύστημα και ο ΦΠΑ, και να εφαρμοστούν άμεσα. Ως αντάλλαγμα θα υπήρχε χαλάρωση των περιορισμών από την ΕΚΤ. Οι μεταρρυθμίσεις αυτές θα πήγαιναν στη βουλή ενώ θα συνεχίζονταν οι διαπραγματεύσεις. Ωστόσο, η απάντηση των θεσμών ήταν αρνητική, καθώς ήθελαν μια «συνολική αξιολόγηση». «Τίποτα δεν θα εφαρμοστεί αν τολμήσετε να εισαγάγετε νομοθεσία. Θα θεωρηθεί μονομερής ενέργεια που θα αντιτίθεται στη διαδικασία της επίτευξης συμφωνίας».

Το ενδεχόμενο Grexit

Ο πρώην υπουργός Οικονομικών ερωτήθηκε αν θα «σοκάρονταν» αν παραιτούνταν ο Αλέξης Τσίπρας. Απάντησε ότι «τίποτα δεν με σοκάρει αυτές τις μέρες – η ευρωζώνη μας είναι ένα πολύ αφιλόξενο μέρος για αξιοπρεπείς ανθρώπους. Ούτε θα με σοκάριζε αν συνέχιζε και αποδέχονταν μια πολύ κακή συμφωνία. Διότι κατανοώ ότι αισθάνεται πως έχει υποχρέωση προς τον λαό που τον στηρίζει, να μην αφήσει τη χώρα να μετατραπεί σε failed state».

Ο κ. Βαρουφάκης ερωτήθηκε αν σκεφτόταν το Grexit από την πρώτη ημέρα. Η απάντηση ήταν «Ναι, οπωσδήποτε». Ερωτηθείς αν έγιναν προετοιμασίες για Grexit είπε «η απάντηση είναι ναι και όχι. Είχαμε μια μικρή ομάδα, ένα «πολεμικό συμβούλιο» εντός του υπουργείου, περίπου πέντε ατόμων που έκαναν το εξής:επεξεργαζόμασταν στη θεωρία όλα όσα θα έπρεπε να γίνουν (για να προετοιμαστούμε για το ενδεχόμενο Grexit). Είναι άλλο όμως να το κάνεις αυτό σε επίπεδο 4-5 ατόμων και τελείως διαφορετικό να προετοιμάζεις μια χώρα για αυτό το ενδεχόμενο,. Για να προετοιμαστεί η χώρα έπρεπε να ληφθεί διοικητική απόφαση, και αυτή η απόφαση δεν ελήφθη ποτέ».

«Η άποψή μου ήταν ότι θα έπρεπε να είμαστε πολύ προσεκτικοί να μην ενεργοποιήσουμε την προετοιμασία για Grexit. Δεν ήθελα αυτό να γίνει αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Αλλά επίσης πίστευα πως τη στιγμή που το Eurogroup μας έκλεισε τις τράπεζες, θα πρέπει να ενεργοποιήσουμε αυτή τη διαδικασία».

Σε ερώτηση για τις δύο επιλογές της Ελλάδας, δηλαδή την άμεση έξοδο από το ευρώ ή την έκδοση IOUs, ο κ. Βαρουφάκης είπε πως «δεν πίστευα ποτέ πως πρέπει να πάμε κατευθείαν σε νέο νόμισμα. Η άποψή μου ήταν πως αν τολμούσαν να κλείσουν τις τράπεζές μας, κάτι που θεωρούσα επιθετική κίνηση απίστευτης ισχύος, θα πρέπει να απαντήσουμε δυναμικά χωρίς να περνάμε το σημείο χωρίς επιστροφή.

Θα πρέπει να εκδώσουμε δικά μας IOUs, ή τουλάχιστον να ανακοινώσουμε ότι θα εκδώσουμε δική μας ρευστότητα σε ευρώ. Θα πρέπει να «κουρέψουμε» τα ελληνικά ομόλογα του 2012 που κατέχει η ΕΚΤ ή να ανακοινώσουμε ότι θα το κάνουμε. Και θα πρέπει να πάρουμε τον έλεγχο της Τράπεζας της Ελλάδος. Αυτό ήταν το τρίπτυχο, τα τρία πράγματα με τα οποία νόμισα ότι έπρεπε να απαντήσουμε αν η ΕΚΤ έκλεινε τις τράπεζές μας.